Ziemia, która rodzi herbatę, nie należy do nikogo, kto ją zbiera.

Są dwa przemysły herbaciane w Darjeeling. Jeden jest dobrze udokumentowany: 87 wielkich plantacji o brytyjskim rodowodzie, handlujących pod najsłynniejszą marką herbaty na świecie, chronionych oznaczeniem geograficznym (GI) i regulowanych ustawą uchwaloną w 1951 roku.

Drugiego trudniej dostrzec.

Tworzą go tysiące drobnych rolników uprawiających herbatę na działkach, do których nie mają aktu własności — na mocy klasyfikacji z czasów kolonialnych — i wykluczonych z marki, którą stworzył ich własny region.

Tych drobnych producentów nazywa się Small Tea Growers, w skrócie STG. Uprawiają herbatę na ziemi sklasyfikowanej jako khasmahal — kategoria gruntów państwowych, których użytkownicy mogą używać, ale nie mogą ich posiadać, sprzedać ani wydzierżawić.

Uprawiają tę samą odmianę i na tej samej wysokości. Wytwarzają herbatę, która pod względem terroir jest rozpoznawalnie darjeelingowa.

I pozostają — z mocy prawa — poza ramami, które nadają herbacie z Darjeeling jej wartość handlową.

To element architektury systemu zaprojektowanego w XIX wieku, którego nigdy należycie nie rozmontowano.

„Robotnicy przez pokolenia pozostają bez ziemi i bez wyjścia, mierząc się z niezliczonymi formami marginalizacji.”

International Journal for Equity in Health, 2020, o pracy na plantacjach w Indiach

Dwa przemysły, jedno zbocze

87 plantacji kolonialnych	Drobni plantatorzy (STG)
Zarejestrowane na mocy Plantation Labour Act z 1951 roku	Uprawiają ziemię khasmahal bez formalnego tytułu ani praw patta
Dzierżawią ziemię państwową na podstawie umów sięgających administracji kolonialnej	Nie są uznawani za producentów zarejestrowanych w ramach GI
Uprawnione do używania oznaczenia GI Darjeeling	Nie mogą legalnie sprzedawać herbaty jako „Darjeeling” w cenach premium
Mogą sprzedawać bezpośrednio przez domy aukcyjne i na eksport	Zmuszeni sprzedawać zielony liść fabrykom plantacji po nieregulowanych cenach
Korzystają z licencji i infrastruktury certyfikacyjnej Tea Board	Nie mogą wykorzystać ziemi jako zabezpieczenia kredytu ani inwestycji
Zatrudniają około 55 000 osób, w większości za niskie stałe płace	Bez dostępu do certyfikacji i infrastruktury eksportowej Tea Board

Co powinien zrobić parlament

Proponowane zmiany są jasne i wykonalne, a przy tym wcale nie radykalne. To minimum potrzebne, by wprowadzić przemysł herbaciany Darjeeling w XXI wiek.

---

Herbata z Darjeeling ma historię, za którą świat gotów jest płacić. To opowieść o wysokości, mgle, szczególnych glebach i półtorawiekowej wiedzy o uprawie.

Ale leży ona na innej opowieści, równie prawdziwej i znacznie rzadziej opowiadanej: o kolonialnych klasyfikacjach ziemi, które przetrwały do dziś, o robotnikach, których rodziny mieszkają na zboczu od czterech pokoleń i wciąż nie mogą go posiadać, o drobnych rolnikach uprawiających najsłynniejszą herbatę świata, którzy nie mogą jej legalnie sprzedać pod jej własną nazwą.

87 plantacji to Goliat. Mają dzierżawy, dostęp do GI, infrastrukturę Tea Board, domy aukcyjne i ramy prawne zaprojektowane wokół ich interesów. Drobni plantatorzy to Dawid.

Mają ziemię pod stopami, wiedzę w rękach i żadnego kamienia do rzucenia poza nowelizacją ustawy, której kolejne rządy wciąż nie uznały za stosowne uchwalić.